Nieuws 5-4-2009

Helaas heeft het afgelopen race weekend niet gebracht waar we op gehoopt hadden. De trainingen van donderdag 2 april verliepen wel goed. Rijder Mark Stroop reed die dag voor het eerst in de Westfield Cupracer. Die hij voor het grootste deel zelf in elkaar gezet had, dus dat was wel spannend. Zouden alle boutjes en moertjes vastzitten? Zou alles blijven werken? Niet dus, want na enkele rondes bleken de bouten van de versnellingspook niet goed aangedraaid te zijn, en was schakelen niet meer mogelijk. Ook enkele boutjes van het voorspatbord en het dashboard bleken verdwenen, en de toerenteller deed het niet. Op dat moment liet het hoge niveau van de Westfield organisatie zich zien. Voor we het wisten stonden er 3 monteurs paraat die binnen de kortste keren alles gefixt hadden. Na deze korte pitstop gingen we vol moed de tweede sessie in. Dat verliep al veel beter, want na een rondje of 4 bleken de rijlijnen al aardig te lukken. Wel heel anders dan de lijnen op de motorfiets, vooral door het latere remmen, het gebuik van de curbstones en het glijden door de bochten, wat met de motor toch een heel stuk minder leuk is. Alleen trok de auto sterk naar links bij het wat harder doorremmen. Maar ook daar hadden de Westfield monteurs maar een half woord voor nodig: de remmen werden ontlucht, de temperatuur van de schijven werd enkele keren gemeten en alles nogmaals nagekeken. Petje af!

Na de tweede sessie kwam Orné in de pauze nog even "gauw" de auto beplakken met een tijdelijke bestickering. Nog altijd een ontwerp waar menig mede-Westfield rijder jaloers op kon zijn.

De derde sessie dook Mark vol vertrouwen de baan op. De lijnen werden steeds scherper, en de breedte van de baan werd steeds beter benut. Helaas bleek de auto met hard remmen nog steeds naar links te trekken, iets wat Mark op een minder zachtzinnige manier ontdekte bij het aanremmen van het Scheivlak: opeens dook de auto met zijn linkerwielen het gras in, net op het moment van insturen. En dan is een grote glijpartij niet meer te voorkomen. Met een enorme zwieper dook de auto naar rechts richting vangrail. Maar door snel handelen van Mark door vol in de remmen te gaan, werd een botsing met de vangrails tenauwernood voorkomen. Klik hier voor het filmpje. Gelukkig werd er op tijd gevlagd en konden de overige deelnemers om Mark heenrijden. Alleen een scheefstaand stuur was het gevolg, en Mark kon weer terug naar de pits, waar de monteurs nu toch wel een beetje radeloos werden. Een temperatuurmeting van de schijven leerde dat er inderdaad ca. 50 graden verschil zat tussen de linker- en rechter schijf. Helaas konden ze er op dat moment door de drukte weinig meer aan doen. Mark had zelf het stuur weer rechtgezet en met de spanning in de benen ging hij de vierde sessie in.

Deze vierde sessie gingen we voorzichtig wat tijden meten. Een snelste tijd van 2:05 in druk verkeer is niet echt slecht voor iemand die nog nooit met een auto over het circuit gereden heeft. Toch voelde het aan of er nog veel meer inzat. In iedere bocht liet Mark voor zijn gevoel nog meters liggen, en ook kon nog er later geremd en eerder gasgegeven worden. Ook werd de bandenspanning nog wat verlaagd, en de demping een stukje strakker gezet. Al doende leert men, dus de verwachtingen waren hooggespannen voor de kwalificatie en de race op vrijdag. Na afloop van de laatste sessie ginden de monteurs nog aan de slag met de scheeftrekkende auto, met de hoop dat de auto twee dagen later beter zou sporen.

Vrijdag 3 april moest het dan gebeuren. Na een korte inspectie van de auto (de remmen waren uit elkaar gehaald en weer gemonteerd) konden we eerst een vrije trainingssessie van 25 minuten rijden. Helaas bleek de auto nog steeds scheef te trekken. Ondertussen was Mark er al een beetje aan gewend, en liet hij bij het aanremmen bewust een metertje liggen, of hij stuurde gewoon een beetje tegen. Desondanks werden er diverse medecoureurs verslonden door de altijd gretige Mark. Weer zat er iedere ronde verbetering in. Klik hier voor een filmpje.

Toen kwam de kwalificatie en moest het echt gaan gebeuren. Mark's goede vriend Danny kwam voor de mentale ondersteuning en de tijdmeting. En jawel: iedere ronde ging er wel een seconde van de tijd af: 2:05, 2:04, 2:03, 2:20 (tja, een kleine spin in de Vodafone moet ook kunnen) en zelfs een 2:02. Mark heeft veel rijders ingehaald, en is zelf maar 1x voorbijgereden. Maar toen sloeg het noodlot toe. Na enkele inhaalacties was de volgende "prooi" Peter Jan Weijters in zicht. Mark reed er vrij snel naartoe, en Peter Jan voelde de hete adem in zijn nek. Helaas was hij op deze psychologische oorlog niet voorbereid (of was het toch iets anders?) en stuurde hij te laat het Scheivlak in. Mark wilde gauw binnendoor steken, maar Peter jan kwam in een spin terecht en schoot naar de binnenkant van de bocht. Dan maar gauw er omheen sturen dacht Mark, maar als een ruitenwisser schoof de auto van Peter Jan achterstevoren weer naar buiten toe. Een tweede correctie kon Mark eigenlijk niet meer doen, maar toch probeerde hij nog via de curbstones om Peter jan heen te rijden. Tevergeefs, want de auto's raakten elkaar met het rechtvoorwiel. Gelukkig geen persoonlijk letsel, maar beide auto's moesten afgesleept worden. Klik hier voor het filmpje.

In de pits stormden de monteurs er weer op af, maar Opperhoofd Gino zag met zijn timmermansoog al dat Mark's auto dat weekend niet meer zou rijden. Het chassis was verbogen, en het motorblok tegen het schutbord aangekomen, waardoor de waterpomp doormidden was gebroken. Peter Jan had meer geluk: zijn voorwiel was min of meer netjes afgebroken, en met enkele nieuwe onderdelen stond de auto binnen een klein uur weer startklaar voor de race. Omdat het een race-ongeval is, is er geen schuldige aan te wijzen. Peter Jan ging immers niet voor zijn plezier met zijn auto in de spin, en Mark heeft er alles aan gedaan om een aanrijding te voorkomen. De heren hebben elkaar de hand geschud, en ieder draagt zijn eigen kosten. Het is helaas niet anders.

Met tranen in de ogen moest Mark aanzien dat alle rijders vol goede moed aan de start verschenen. Ondanks de bemoedigende woorden van Danny kon Mark het niet drooghouden. Honderden uren werk werden in een klein moment tenietgedaan. De auto moet immers volledig gestript worden en met een nieuw chassis opnieuw opgebouwd. En hij zou zo graag die eerste wedstrijd willen rijden om zichzelf te kunnen meten aan de overige rijders... Maar ook de tweede en derde wedstrijd op zondag kunnen niet meer gereden worden. Wat een enorme anticlimax!

Op dit moment staat de auto weer bij de Westfield importeur in Lelystad. Men gaat nog kijken of er toch nog iets aan te doen is. Lassen, rechttrekken, richten, we weten niet wat allemaal mag en mogelijk is, maar we hopen het beste. Alles beter dan een compleet nieuw chassis gaan opbouwen. We wachten rustig af, zodra er nieuws is leest u het op deze pagina's als eerste.