De eerste race-ervaringen!

De State-of-Art Zandvoort Trophy 2009 zit erop. Ik heb als rijder nummer 62 van de TopGear Westfield Cup deelgenomen aan 4 trainingen, 1 kwalificatie en 2 wedstrijden, en ik kan zeggen: het ging SUPER!

Op vrijdag 22 mei ben ik 's ochtends vroeg met de auto van huis vertrokken. De dag na Hemelvaartsdag is het erg rustig op de weg, dus binnen 45 minuten was ik er. Gauw de Westfield bekijken, die weer helemaal door het Westfield monteursteam was opgebouwd. Een nieuw chassis, nieuwe, grijs gepoedercoate aluminium beplating, een vaste transponder en hier en daar nog wat nieuwe onderdelen. Maar voor de rest de oude vertrouwde zelf gebouwde Westfield Cupracer met SilverLine belettering.

Vlak na aankomt kwam Mechanic Leo, a.k.a. Leorenzo Piggiestyle, het tweekoppige team versterken. Uiteraard in Varkensleer op de BMW Raceboxer, sponsored by SilverLine :-D.

Al gauw volgde de eerste training, die met een snelste tijd van 2:04 werd afgesloten. Helemaal niet slecht voor een rookie die pas enkele rondjes met de Westfield had gereden. Wel merkte ik dat de auto niet remmend wilde insturen zonder zijn kont om te gooien. Ook stond hij achter wel erg zacht gedempt. 2e Mechanic Rob (of was dat toch de eerste?) erbij gehaald, die op mijn verzoek even gauw de rembalans naar voren bijstelde. Ook de demping van de achterveren maar wat ingedraaid, deze bleek helemaal open te staan...

De tweede training ging al heel wat beter, ik kon mijn oude rempunten weer terugvinden, en de rem langzaam lossen tijdens het insturen. De demping was nog niet optimaal, de auto leek wel een zeepkist uit de jaren '50, onderstuurd als hij was. Toch een 2:03 gereden. Na afloop weer de demping harder gezet, en de bandenspanning verlaagd naar (koud) 1,6 bar rondom.

Vol goede moed de 3e en laatste training van die dag in. Toch maar de demping van de achterste veren omlaag, en die van de voorste veren omhoog. Gewoon heel interessant kijken en doen alsof je dr verstand van hebt, terwijl je aan de knoppen draait ;-) Zo doet de rest ook namelijk. De auto voelde wel beter, maar toch merkte ik dat sommige rijders een strakkere lijn konden rijden met een kleinere bochtradius. Oftewel binnendoor voorbij kwamen, terwijl ik over 4 wielen de bocht uitvloog. Dat kan niet alleen aan de rijder liggen.... Toch werd de dag met een 2:02 afgesloten.

Op zaterdagochtend was ik er weer vroeg bij. Samen met Rob nog even de auto opgepoetst. Op advies van Gino de voordemping toch maar weer opgeschroefd, en op advies van de monteur van een snelle rijder weer omlaag. Lekker, die tegenstrijdige adviezen. Dan maar zelf uitvogelen, is nog veel leuker ook. Samen met Rob een lijstje gemaakt met alle instellingen, en gewoon gaan rijden, kijk maar wat de auto doet. Zo hebben we de training van zaterdag gedaan: paar rondjes rijden, instellingen aanpassen en weer een paar rondjes. De temperatuurmeting van de remschijven wees uit dat de rembalans nu iets teveel naar voren stond, maar dat hebben we zo gelaten: een voor een de dingen veranderen. Omdat de achterkant na ca. 5 rondjes begon te glijden toch maar de bandenspanning achter met 0,1 bar verlaagd. Uiteindelijk weer een 2:02 gereden, maar er waren nog veel bochten waar nog wat eer te behalen viel.

Aan het einde van de middag was de kwalificatie. Met de naar onze mening redelijke basisinstelling ging ik de baan op. Helaas ging er even later iets goed mis. Naar later bleek was het oliereservoir dat op de carterventilatie zit aangesloten vol met olie gelopen. Ook was de behuizing van het luchtfilter tegen de olieslang aan gaan jutteren, waardoor er een gat in de slang kwam. Gevolg: een met olie doordrenkte motorruimte, en die olie vond een weg via de motorkap, de zijkant van de auto, het achterspatbord en... het rechter achterwiel! Waardoor ik tijdens de 6e ronde bij het uitkomen van de Audi-S bocht de controle over de auto verloor en de bandenstapel in reed. Ik kon nog wel verder rijden, maar het stuur stond scheef en met een vreselijk deja-vu gevoel reed ik de pits in. En jahoor, weer het chassis verbogen. Ik kon wel janken! Zo snel mogelijk naar Rob en opperhoofd Gino gereden, en die zeiden tot mijn grote opluchting dat het wel meeviel en dat ik morgen gewoon zou rijden. Even opnieuw uitlijnen, remblokjes vervangen en het zou allemaal goedkomen. En met die wetenschap kon ik rustig slapen, samen met Nicole en de kids in het gehuurde SunParcs vakantiehuisje naast het circuit! Pfffff... wat een dag!

Zondag vroeg naar het circuit gereden, om te checken of de auto inderdaad klaar was. En inderdaad: Het fantastische Westfield team had de auto weer volledig klaargemaakt. Keessie kwam als steun en toeverlaat helpen om mij de spannende eerste wedstrijden door te loodsen. De eerste race was al vroeg, dus er was geen tijd om de instellingen te controleren. De gekwalificeerde tijd was toch nog goed voor een 16e startplaats, niet slecht in een startveld van 42 auto's. Omdat de auto opnieuw was uitgelijnd, en de remblokken voor waren vervangen, ga je toch voorzichtig de eerste ronde in. Bovendien viel de startvlag niet op de brug, zoals gewoonlijk, maar aan de zijkant van de pitsstraat. En die zag ik helaas een seconde te laat... Daarom ook een paar plaatsen bij de start verloren. Helaas bleek de auto ook sterk naar rechts te trekken tijdens het remmen, en blokkeerde ook steeds het rechter voorwiel. Ook vond ik de auto nog steeds erg onderstuurd, de bochtensnelheid van sommige rijders was gewoon een stuk hoger. Maar goed, ik laat mij niet zomaar uit het veld slaan, en met wat blufpoker hier en daar kon ik de schade beperken door op een 17e plaats te eindigen. Met een snelste rondetijd van 2:0136.

Tussen de races door ontdekte ik waarom mijn auto zo onderstuurd was. Hij stond veel te hoog op zijn poten! Er was minimaal 1,5 tot 2 centimeter meer ruimte tussen mijn spatbord en achterwiel, ten opzichte van de overige rijdens. Ook in belaste toestand. Een heel natuurkundig verhaal over centripetaalkracht die het hoge zwaartepunt als hefboom gebruikt zal ik je besparen, maar het betekent wel dat ik minder snel door de bochten kan. Maar omdat we niet aan de rijhoogte mochten sleutelen hebben we het maar zo gelaten. Medecoureur Co de Vet was tijdens de wedstrijd hard de vangrails ingedoken, en terwijl de restanten van zijn auto met de takel van de dieplader werden getrokken, en ik met nog enkele coureurs bezorgd vroegen hoe het met hem ging, was het enige dat Co van Rob wilde weten: Wat waren mijn tijden??? Gelukkig, hij zag de humor er nog van in, met hem zelf was niets aan de hand.

De tweede en laatste race van het evenement startte ik dus als 17e. Nu wel goed opgelet bij de start, en meteen een paar plaatsen gepakt. Bij de tweede ronde deed zich een spectaculair ongeval voor in de Arie Luyendijk bocht (vroeger bekend als Bos Uit), waar ik vanwege mijn talent (of was het gewoon heel veel geluk ;-) tussendoor kon slalommen. Kwam mooi uit, zo weer een paar plaatsen gepakt, waardoor ik als 12e reed. Helaas was een snellere (top-5) rijder na die spin achter mij weer de baan op gekomen. Ik kon hem enkele ronden voor blijven, maar telkens wist hij wel een plekje te vinden om mij binnendoor voorbij te steken (jeweetwel, centripetaalkracht etc...). Maar tot groot vermaak van mijn grote schare fans wist ik Kirtan iedere keer weer vlak voor de Tarzanbocht eruit te remmen. Geweldig was dat! Totdat ik de derde keer dacht dat ik nog wel 10 meter later kon remmen, maar de toch al scheeftrekkende auto was nu niet meer te houden en spinde 180 graden in de rondte. Shit, weer 2 plaatsen verloren.! Gelukkig direct door kunnen rijden, en de race als 14e afgesloten. Met een 2:0101 als snelste tijd!

De auto staat inmiddels weer in Lelystad. Ik heb de heren van Westfield verzocht om de hoogte opnieuw af te stellen, en de remmen in orde te maken. Na nog wat afstelwerk aan de deming en bandenspanning denk ik dat er zeker nog 1,5 tot 2 seconden van de tijd af te snoepen zijn, waardoor ik hopelijk de volgende race in de top-10 kan meestrijden. Ik hou jullie op de hoogte!

Klik hier voor een spannend filmpje van de laatste race!